غزل ۲۲۴ - از هستی خود که یاد دارم

از هستی خود که یاد دارم
جز سایه نماند یادگارم ۱

ور سایه ز من بریده گردد
هم نیست عجب ز روزگارم ۲

چون یار ز من برید سایه
چون سایه ز من رمید یارم ۳

از هم‌نفسان مرا چراغی است
زان هیچ نفس زدن نیارم ۴

زان بیم که از نفس بمیرد
در کام نفس شکسته دارم ۵

چون هم‌نفسی کنم تمنا
بر آینه چشم برگمارم ۶

ترسم ز نفاق آینه هم
زان نتوانم که دم برآرم ۷

خاقانی‌وار وام ایام
از کیسهٔ عمر می‌گزارم ۸