هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر از آرزوهای خود برای سفر به مکانهای مقدس مانند ری، خراسان، بسطام، طوس و روضه سخن میگوید. او امیدوار است که با این سفرها، آرزوهای قلبی خود را برآورده کند و به آرامش برسد. اما در نهایت، با نگاهی به تقدیر الهی، از اینکه خواستههایش برآورده نشده، اظهار ناراحتی میکند و از دل سوزان خود آه میکشد.
رده سنی:
16+
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، بیان احساسات و ناامیدی شاعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد که معمولاً در سنین بالاتر یافت میشود.
غزل ۲۴۳ - گفتم به ری مراد دل آسان برآورم
گفتم به ری مراد دل آسان برآورم
ز آنجا سفر به خاک خراسان برآورم ۱
در ره دمی به تربت بسطام برزنم
وز طوس و روضه آرزوی جان برآورم ۲
ری دیده پس به خاک خراسان رسم چنانک
حج کرده عمره بر اثر آن برآورم ۳
از اوج آسمان به سر سدره بگذرم
وز سدره سر به گلشن رضوان برآورم ۴
ایزد نخواست آنچه دلم خواست لاجرم
هر لحظه آهی از دل سوزان برآورم ۵
ز آنجا سفر به خاک خراسان برآورم ۱
در ره دمی به تربت بسطام برزنم
وز طوس و روضه آرزوی جان برآورم ۲
ری دیده پس به خاک خراسان رسم چنانک
حج کرده عمره بر اثر آن برآورم ۳
از اوج آسمان به سر سدره بگذرم
وز سدره سر به گلشن رضوان برآورم ۴
ایزد نخواست آنچه دلم خواست لاجرم
هر لحظه آهی از دل سوزان برآورم ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۴۶۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۴۲ - به میدان وفا یارم چنان آمد که من خواهم
گوهر بعدی:غزل ۲۴۴ - مرا گوئی چه سر داری، سر سودای او دارم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.