غزل ۲۶۶ - دست از دو جهان کشیده خواهم

دست از دو جهان کشیده خواهم
یک اهل به جان خریده خواهم ۱

گوئی که رسم به اهل رنگی
از طالع بررسیده خواهم ۲

جستم دل آشنا و تا حشر
گر جویم هم ندیده خواهم ۳

نوشی به یقین نماند لیکن
زهری به گمان چشیده خواهم ۴

تا خوشی نفسی به دست نارم
بی‌پای به سر دویده خواهم ۵

از ناوک صبح بهر روزی
صد جوشن شب دریده خواهم ۶

تا گوهری در کنار ناید
چون بحر نیارمیده خواهم ۷

از روزن هر دلی چو خورشید
هر لحظه فرو خزیده خواهم ۸

گر سایهٔ دوستی ببینم
چون سایه ز خود رمیده خواهم ۹

بس مار گزیدهٔ وجودم
هم غار عدم گزیده خواهم ۱۰

چون تشنه شوم به رشتهٔ جان
آبی ز جگر کشیده خواهم ۱۱

چشمم می لعل راوق افشاند
دانست که می ندیده خواهم ۱۲

هم زهر دهد چو شاخ سنبل
گر نیشکری گزیده خواهم ۱۳