غزل ۲۶۸ - ز باغ عافیت بوئی ندارم

ز باغ عافیت بوئی ندارم
که دل گم گشت و دل‌جویی ندارم ۱

بنالم کرزوبخشی ندیدم
بگریم کشنارویی ندارم ۲

برانم بازوی خون از رگ چشم
که با غم زور بازویی ندارم ۳

فلک پل بر دلم خواهد شکستن
کز آب عافیت جویی ندارم ۴

بسازم مجلسی از سایهٔ خویش
که آنجا مجلس آشویی ندارم ۵

چه پویم بر پی مردان عالم
کز آن سر مرحباگویی ندارم ۶

بهر مویی مرا واخواست از کیست
که اینجا محرم مویی ندارم ۷

گر از حلوای هر خوان بی‌نصیبم
نه سکبای هر ابرویی ندارم ۸

در این عالم که آب روی من رفت
بدان عالم شدن رویی ندارم ۹

من آن زن فعلم از حیض خجالت
که بکری دارم و شویی ندارم ۱۰

نه خاقانی من است و من نه اویم
که تاب درد چون اویی ندارم ۱۱