هوش مصنوعی: این متن شعری است که در آن شاعر از ناتوانی و دشواری‌های راه رسیدن به مقصود (عشق یا هدفی والا) سخن می‌گوید. او از مشکلاتی مانند دوری راه، خطرات، و ضعف خود می‌گوید، اما در عین حال امیدوار است که با شکرگزاری و تلاش، به مقصد برسد.
رده سنی: 16+ این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

غزل ۲۶۹ - طاقتی کو که به سر منزل جانان برسم

طاقتی کو که به سر منزل جانان برسم
ناتوان مورم و خود کی به سلیمان برسم ۱

خضر لب تشنه در این بادیه سرگردان داشت
راه ننمود که بر چشمهٔ حیوان برسم ۲

شب تار و ره دور و خطر مدعیان
تا در دوست ندانم به چه عنوان برسم ۳

عوض شکوه کنم شکر چو یوسف اظهار
من به دولت اگر از سیلی اخوان برسم ۴

بلبلان خوبی صیاد بیان خواهم کرد
اگر این بار سلامت به گلستان برسم ۵

قطرهٔ اشکم و اما ز فراوانی ضعف
طاقتی نیست که از دیده به مژگان برسم ۶

در شهادتگه عشق است رسیدن مشکل
خاقنی راه چنان نیست که آسان برسم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۵۶۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۲۶۸ - ز باغ عافیت بوئی ندارم
گوهر بعدی:غزل ۲۷۰ - دارم سر آنکه سر برآرم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.