غزل ۲۸۱ - آب و سنگم داد بر باد آتش سودای من

آب و سنگم داد بر باد آتش سودای من
از پری روئی مسلسل شد دل شیدای من ۱

نیستم یارا که یارا گویم و یارب کنم
کآسمان ترسم به درد یارب و یارای من ۲

دود آهم دوش بابل را حبش کرده است از آنک
غارت هاروتیان شد زهرهٔ زهرای من ۳

شب زن هندوی و جانم جوجو اندر دست او
جو به جو می‌دید شب حال دل رسوای من ۴

هر زن هندو که او را دانه بر دست افکنم
دانه زن بیدانه بیند خرمن سودای من ۵

چون ببارم اشک گرم، آتش زنم در عالمی
شعر خاقانی است گوئی اشک آتش‌زای من ۶