غزل ۳۱۲ - ای دل به جفات جان نهاده

ای دل به جفات جان نهاده
جان پیش‌کشت جهان نهاده ۱

شهری همه ز آهنین دل تو
قفلی زده بر دهان نهاده ۲

بر طرف لب تو جان عیسی
از نیل و بقم دکان نهاده ۳

از کوی سوار چون برآئی
شب‌پوش بر ابروان نهاده ۴

ترکان کمین غمزهٔ تو
یاسج همه بر کمان نهاده ۵

تو عاشق صید و تیغ بر کف
عشاق تو دل بر آن نهاده ۶

من پیش تو بر زمین نهم سر
کای پای بر آسمان نهاده ۷

اسب از در من مران و مگذر
هان نعل بهات جان نهاده ۸

خاقانی را در آتش عشق
نعل هوس از نهان نهاده ۹