غزل ۳۱۶ - ماه نو و صبح بین پیاله و باده

ماه نو و صبح بین پیاله و باده
عکس شباهنگ بر پیاله فتاده ۱

روز به شب کرده‌ای به تیرگی حال
شب به سحر کن به روشنائی باده ۲

از پی آن تا حصار غم بگشائی
جام سوار آمدو قنینه پیاده ۳

جعد نشان بر جبین ساده و بنشین
زخمه برآور که نیک جعدی و ساده ۴

تشنهٔ عیشی جز از مغان مستان آب
کاب مغان است داد عیش تو داده ۵

بیش ز بازار می مخر که به بازار
هیچ میی نیست آب برننهاده ۶

زر به بهای می جوینه مکن گم
آتش بسته مده به آب گشاده ۷

می که دهی صاف ده چو آتش موسی
زو دم خاقانی آب خضر به زاده ۸