غزل ۳۳۴ - تب‌ها کشم از هجر تو شب‌های جدائی

تب‌ها کشم از هجر تو شب‌های جدائی
تب‌ها شودم بسته چو لب‌ها بگشایی ۱

با آنکه دل و جانم دانی که تو را اند
عمرم به کران رفت و ندانم تو که رایی ۲

از غیرت عشق تو به دندان بگزم لب
گر در دلم آید که در آغوش من آیی ۳

گفتی ببرم جان تو، اندیشه در این نیست
اندیشه در آن است که بر گفته نپایی ۴

شد ناخن من سفته ز بس کز سر مژگان
انگشت مرا پیشه شد الماس ربایی ۵

خاقانی از اندیشهٔ عشق تو در آفاق
چون آب روان کرد سخن‌های هوایی ۶