غزل ۳۳۸ - چه کرده‌ام که مرا پایمال غم کردی

چه کرده‌ام که مرا پایمال غم کردی
چه اوفتاده که دست جفا برآوردی ۱

به نوک خار جفا خستیم نیازردم
چو برگ گل سخنی گفتمت بیازردی ۲

مرا به نوک مژه غمزهٔ تو دعوت کرد
بخورد خونم و گفتا برو نه در خوردی ۳

به حق غمزهٔ شوخ تو در رسم لیکن
زمردی است مرا صبر نه ز نامردی ۴

به ره چو پیش تو باز آیم و سلام کنم
به سرد پاسخ گوئی علیک و برگردی ۵

بسوختی تر و خشک مرا به پاسخ سرد
که دید هرگز سوزنده‌ای به این سردی ۶

مرا نگوئی کاخر به جای خاقانی
دگر چه خواهی کردن که کردنی کردی ۷