غزل ۳۵۵ - خاک توام مرا چه خوری خون به دوستی

خاک توام مرا چه خوری خون به دوستی
جان منی مرا مکش اکنون به دوستی ۱

ای تازه گل که چون ملی از تلخی و خوشی
چند از درون به خصمی و بیرون به دوستی ۲

مانی به ماه نو که بشیبم چو بینمت
چون شیفته شوم کنی افسون به دوستی ۳

خونم همی خوری که تو را دوستم بلی
ترک این‌چنین کند که خورد خون به دوستی ۴

تو دشمنی نه دوست که بر جان من کنند
ترکان غمزهٔ تو شبیخون به دوستی ۵

سرهای گردنان به شکر می‌برد لبت
کان لب نهان کشی است چو گردون به دوستی ۶

خاقانی از تو چشم چه دارد به دشمنی
چون می‌کنی جفای دگرگون به دوستی ۷