غزل ۳۵۶ - دل نداند تو را چنان که توئی

دل نداند تو را چنان که توئی
جان نگنجد در آن میان که توئی ۱

با تو خورشید حسن چون سایه
می‌دود پیش و پس چنان که توئی ۲

عقل جان بر میان به خدمت تو
می‌شتابد به هر کران که توئی ۳

تو جهان دگر شدی از لطف
هم تو سلطان بر آن جهان که توئی ۴

تو برآنی که جانم آن تو است
من که خاقانیم، بر آنکه توئی ۵