غزل ۳۶۲ - به رخت چه چشم دارم که نظر دریغ داری

به رخت چه چشم دارم که نظر دریغ داری
به رهت چه گوش دارم که خبر دریغ داری ۱

نه منم که خاک راهم ز پی سگان کویت
نه تو آفتابی از من چه نظر دریغ داری ۲

تو چه سرکشی که خاکم ز جفا به باد دادی
تو چه آتشی که آبم ز جگر دریغ داری ۳

ندهیم تار مویی که میان جان ببندم
نه غلام عشقم از من چه کمر دریغ داری ۴

دم وصل را نخواهی که رسد به سینهٔ من
نفس بهشتیان را ز سقر دریغ داری ۵

دل کشتهٔ من اینجا به خیال توست زنده
چه سبب خیالت از من به سفر دریغ داری ۶

به امید تو بسا شب که به روز کردم از غم
تو چرا نسیمت از من به سحر دریغ داری ۷

کم من گرفتی آخر نبود کم از سلامی
به عیار نیک مردان کمی ار دریغ داری ۸

سوی تو شفیع خواهم که برم برای وصلی
نبرم شفیع ترسم که مگر دریغ داری ۹

چه طمع کنم کنارت که نیرزمت به بوسی
چه طلب کنم مفرح که شکر دریغ داری ۱۰

به وفاش کوش خاقانی اگرچه درنگیرد
نه که دین و دل بدادی سر و زر دریغ داری ۱۱