غزل ۳۶۶ - گر قصد جان نداری، خونم چرا خوری

گر قصد جان نداری، خونم چرا خوری
انصاف ده که کار ز انصاف می‌بری ۱

خود نیست نیم ذره محابای کس تو را
فریاد تا چه شوخی، وه تا چه کافری ۲

هر صبح و شام عادت گردون گرفته‌ای
هم پرده‌ای که دوزی هم خود همی دری ۳

از دیده جام جام ببارم شراب لعل
چون بینمت که یاد یکی دون همی خوری ۴

خوی زمانه داری از آن هر زمان چنو
صد را فروبری و یکی را برآوری ۵

از تو کجا گریزم کز بهر بند من
هر دم هزار دام به هر سو بگستری ۶

خاقانی از هم به تو نالد ز بهر آنک
از تو گریز نیست که خصمی و داوری ۷