غزل ۳۸۱ - عتاب رنگ به من نامه‌ای فرستادی

عتاب رنگ به من نامه‌ای فرستادی
مرا به پردهٔ تشریف راه نو دادی ۱

صحیفه‌های معانی نوشتی و سر آن
به دست مهر ببستی و مهر بنهادی ۲

چو نقش عارض و زلف تو نوک خامهٔ تو
نمود بر ورق روز از شب استادی ۳

مرا نمودی کای پای بست محنت ما
به غم مباش که ما را هنوز بر یادی ۴

مترس اگرچه به صد درد و بند بسته شدی
کنون که بندهٔ مائی ز هر غم آزادی ۵

از آن زمان که بدیدم نگار خامهٔ تو
نگار نامهٔ من گشت نامت از شادی ۶

ز لطف‌ها که نمودی گمان برم که همی
در بهشت بر اهل نیاز بگشادی ۷

ز فصل‌ها که نوشتی یقین شدم که همی
دم مسیح بر مردگان فرستادی ۸

دلیل که از غم غربت چو دیر بود خراب
به روزگار تو چون کعبه شد به آبادی ۹

ز رغم آنکه مرا در غم تو طعنه زنند
غم تو شادی من شد که شادمان بادی ۱۰