غزل ۳۸۴ - تو را افتد که با ما سر برآری

تو را افتد که با ما سر برآری
کنی افتادگان را خواستاری ۱

مکن فرمان دشمن سر درآور
بدین گفتن چه حاجت؟ خود درآری ۲

بهای بوسه جان خواهی و سهل است
بها اینک، بیاور هر چه داری ۳

به یک دل وقت را خرسند می‌باش
اگرچه لاغر افتاد این شکاری ۴

برای تو جهانی را بسوزم
اگر خو واکنی از خامکاری ۵

نهان از خوی خود درساز با من
که گر خویت خبر دارد نیاری ۶

مکن حق‌های خاقانی فراموش
اگر روزی حق یاران گزاری ۷