شمارهٔ ۵۶ - قصیده

لطف ملک العرش به من سایه برافکند
تا بر دل گم بوده مرا کرد خداوند ۱

دل گفت له الحمد که بگذشتم از آن خوف
جان گفت له الفضل که وارستم ازین بند ۲

چون کار دلم ساخته شد ساختم از خود
شیرین مثلی بشنو و با عقل بپیوند ۳

مردی به لب بحر محیط از حد مغرب
سر شانه همی کرد و یکی موی بیفگند ۴

برخاست از آنجا و سفر کرد به مشرق
باد آمد و باران زد و جایش بپراکند ۵

مرد از پی سی سال گذر کرد بر آنجای
برداشت همان موی و بخندید بر آن چند ۶

حال تن خاقانی و اندیشهٔ ابخاز
این است و چنین به مثل مرد خردمند ۷

ابخاز حد مغرب و درگاه ملک بحر
مسکین تن نالانش به مویی شده مانند ۸

آخر به کف آمد تن نالانش دگربار
گر خصم بر این نادره می‌خندد گو خند ۹

اکنون من و این نی که سر ناخن حور است
کان نی که بن ناخن من داشت جهان کند ۱۰

اینک دهنم بر صفت گنبدهٔ گل
این گنبد فیروزه به یاقوت و زر آکند ۱۱

خرسند نگردد به همه ملک ری اکنون
آن دل که همی بود به خرسند خرسند ۱۲

خاقانی و خاقاتن و کنار کر و تفلیس
جیحون شده آب کر و تفلیس سمرقند ۱۳