شمارهٔ ۱۶۵ - در ستایش موفق الدین عبد الغفار

ای نایب عیسی از دو مرجان
وی کرده ز آتش آب حیوان ۱

ای زهر تو دستگیر تریاق
وی درد تو پای‌مرد درمان ۲

از جام تو صاف نوش‌تر، تیغ
در دام تو صید خوارتر جان ۳

جزع تو به غمزه برده جان‌ها
لعل تو به بوسه داده تاوان ۴

وصل تو به زیر پر سیمرغ
پرورده به سایهٔ سلیمان ۵

در عین قبول تو خرد را
یک رنگ نموده کفر و ایمان ۶

از جور تو در میان عشاق
برخاسته صورت گریبان ۷

گر فتنه نبایدت که خیزد
طیره منشین و طره مفشان ۸

خاقانی را به کوی عشقت
کاری است برون ز وصل و هجران ۹

راهی است ورا به کعبهٔ مجد
بی‌زحمت ناقه و بیابان ۱۰

ختم فضلا موفق الدین
مقصود قران و صدر اقران ۱۱

عبد الغفار کآسمان را
در ساحت قدر اوست جولان ۱۲

صدری که ز آفرینش او
مستوجب آفرین شد ارکان ۱۳

از بخت جوان او کنم یاد
چون دستن کشم به پیر دهقان ۱۴