شمارهٔ ۲۰۷ - مطلع دوم

سر تابوت مرا باز گشائید همه
خود ببینید و به دشمن بنمائید همه ۱

بر سر سبزهٔ باغ رخ من کبک مثال
زار نالید که کبکان سرائید همه ۲

پس بگوئید ز من با پدر و مادر من
که چه دل‌سوخته و رنج هبائید همه ۳

بدرود ای پدر و مادرم، از من بدرود
که شدم فانی و در دام فنائید همه ۴

خط سیه کرده تظلم به در چرخ برید
که شما در خط این سبزه وطائید همه ۵

بس کز آتش سری و باد کلاهی فلک
بر سر خاک ز خون لعل قبائید همه ۶

خاک من غرقهٔ خون گشت مگریید دگر
بس کنید از جزع ار اهل جزائید همه ۷

چون درخت رز اگرتان رگ جان ببریدند
آب چندان ز رگ چشم چه زائید همه ۸

گر من از خرمن عمرم شده بر باد چو کاه
جای شکر است که چون دانه بجائید همه ۹

من عطای ملک العرش بدم نزد شما
صبر کم گشت که گم کرده عطائید همه ۱۰

ای طبیبان غلط گوی چه گویم که شما
نامبارک دم و ناساز دوائید همه ۱۱

اثر عود صلیب و خط ترساست خطا
ور مسیحید که در عین خطائید همه ۱۲

ای حکیمان رصد بین خط احکام شما
همه یاوه است و شما یاوه درائید همه ۱۳

خانهٔ طالع عمرم ششم و هشتم کید
چون ندیدید که جاماسب دهائید همه ۱۴

ای کرامات فروشان دم افسون شما
علت افزود که معلول ریائید همه ۱۵

رشتهٔ تب ز گرهتان رشتهٔ جان
باز نگشاد که در بند هوائید همه ۱۶

ای کسانی که ز ایام وفا می‌طلبید
نوش‌دارو طلب از زهر گیائید همه ۱۷

چه شنیدید اجل را، اجل آمد گوئی
کز فنا فارغ و مشغول بقائید همه ۱۸

یا شما را خط امن است و نه زین آب و گلید
که چنین سنگدل و بار خدائید همه ۱۹

هم اسیر اجلید ارچه امیر اجلید
مرگ را زان چه کامیر الامرائید همه ۲۰

خشت گل زیر سر و پی سپر آئید به مرگ
گر به خشت و به سپرمیر کیائید همه ۲۱

هم ز بالا به چه افتید چو خورشید به شام
گر ستاره سپه و صبح لوائید همه ۲۲

آبتان زیر پل مرگ گذر خواهد داشت
گرچه جیحون صفت و دجله صفائید همه ۲۳

مرگ اگر پشه و مور است ازو در فزعید
گرچه پیل دژم و شیر وغائید همه ۲۴

بنگرید از سر عبرت دم خاقانی را
که بدین مایه نظر دست روائید همه ۲۵