غزل ۱۰۵ - بدرود شب دوش که چون ماه برآمد

بدرود شب دوش که چون ماه برآمد
ناخوانده نگارم ز در حجره درآمد ۱

زیر و زبر از غایت مستی و چو بنشست
مجلس همه از ولوله زیر و زبر آمد ۲

نقلم همه شد شکر و بادام که آن بت
با چشم چو بادام و لب چون شکر آمد ۳

زان قد چو شاخ سمن و روی چو گلبرگ
صد شاخ نشاطم چو درآمد به بر آمد ۴

از خجلت رویش به دهان تیره فروشد
هر ماه که دوش از افق جام برآمد ۵

بودیم به هم درشده با قامت موزون
وان قامت موزون ز قیامت بتر آمد ۶

ما بی‌سر و سامان ز خرابی و زمانه
فریاد همی کرد که شبتان به سر آمد ۷

شب روز شود بعد نسیم سحر و دوش
شد روز دلم شب چو نسیم سحر آمد ۸