غزل ۱۱۳ - هرچه مرا روی تو به روی رساند

هرچه مرا روی تو به روی رساند
ناخوش و خوش‌دل به‌روی خوش بستاند ۱

هست به رویت نیازم از همه رویی
گرچه همه محنتی به روی رساند ۲

در غم تو سر همی ز پای ندانم
گر تو ندانی مدان خدای تو داند ۳

رغم کسی را به خانه در چه نشینی
کاتش دل را به آب دیده نشاند ۴

هجر تو بر من همی جهان بفروشد
گو مکن آخر جهان چنین بنماند ۵

دامن من گر به دست عشق نگاریست
وصل چه دامن ز کار من بفشاند ۶

رو که چنین خواهمت که تن زنی ای وصل
تا بکند هجر هر جفا که تواند ۷