غزل ۱۴۰ - ای دلبر عیار ترا یار توان بود

ای دلبر عیار ترا یار توان بود
غمهای ترا با تو خریدار توان بود ۱

با داغ تو تن در ستم چرخ توان داد
با یاد تو اندر دهن مار توان بود ۲

بر بوی گل وصل تو سالی نه که عمری
از دست گل وصل تو پر خار توان بود ۳

در آرزوی شکر و بادام تو صد سال
بر بستر تیمار تو بیمار توان بود ۴

صد شب به تمنای وصال تو چو نرگس
بی‌نرگس بیمار تو بیدار توان بود ۵

آنجا که مراد تو به جان کرد اشارت
با خصم تو در کشتن خود یار توان بود ۶