غزل ۱۴۸ - ز هجران تو جانم می‌برآید

ز هجران تو جانم می‌برآید
بکن رحمی مکن کاخر نشاید ۱

فروشد روزم از غم چند گویی
که می‌کن حیله‌ای تا شب چه زاید ۲

سیه‌رویی من چون آفتابست
به روز آخر چراغی می‌بباید ۳

به یک برف آب هجرت غم چنان شد
که از خونم فقعها می‌گشاید ۴

گرفتم در غمت عمری بپایم
چه حاصل چون زمانه می‌نپاید ۵

درین شبها دلم با عشق می‌گفت
که از وصلت چه گویم هیچم آید ۶

هنوز این بر زبانش ناگذشته
فراقت گفت آری می‌نماید ۷