غزل ۲۱۴ - کار جهان نگر که جفای که می‌کشم

کار جهان نگر که جفای که می‌کشم
دل را به پیش عهد وفای که می‌کشم ۱

این نعره‌های گرم ز عشق که می‌زنم
این آه‌های سرد برای که می‌کشم ۲

بهر رضای دوست ز دشمن جفا کشند
چون دوست نیست بهر رضای که می‌کشم ۳

دل در هوای او ز جهانی کرانه کرد
آخر نگویدم که هوای که می‌کشم ۴

ای روزگار عافیت آخر کجا شدی
باری بیا ببین که برای که می‌کشم ۵

شهریست انوری و شب و روز این غزل
کار جهان نگر که جفای که می‌کشم ۶