غزل ۲۳۷ - درمان دل خود از که جویم

درمان دل خود از که جویم
افسانهٔ خویش با که گویم ۱

تخمی که نروید آن چه کارم
چیزی که نیابم آن چه جویم ۲

آورد فراق زردرویی
دور از رخت ای صنم به رویم ۳

ای یوسف عصر بی‌رخ تو
بیت‌الاحزان شدست کویم ۴

اندر ره حرص با دو همراه
چون بیم و امید چند پویم ۵

من تشنه بر آن لبم وگر چند
بر چهره همی رود دو جویم ۶

بی‌سنگ شدم ز فرقت آری
وقتست اگرنه سنگ و رویم ۷