غزل ۲۵۸ - ای ایزد از لطافت محضت بیافریده

ای ایزد از لطافت محضت بیافریده
واندر کنار رحمت و لطفت بپروریده ۱

لعلت به خنده توبهٔ کروبیان شکسته
جزعت به غمزه پردهٔ روحانیان دریده ۲

بر گلبن اهل چو تو یک شاخ ناشکفته
در بیشهٔ ازل چو تو یک مرغ ناپریده ۳

مشاطگان عالم علوی ز رشک خطت
حوران خلد را به هوس نیل برکشیده ۴

ای سایهٔ کمال تو بر شش جهت فتاده
واوازهٔ جمال تو در نه فلک شنیده ۵

ای از خیال روی تو اندر خیال هرکس
ماه دگر برآمده صبحی دگر دمیده ۶

در آرزوی سایهٔ قد تو هر سحرگه
فریاد خاک کوی تو بر آسمان رسیده ۷

ما را به رایگان بخر از ما و داغ برنه
ای درد و داغ عشق ترا ما به جان خریده ۸