غزل ۲۹۸ - گر جان و دل به دست غم تو ندادمی

گر جان و دل به دست غم تو ندادمی
پای نشاط بر سر گردون نهادمی ۱

گر بیم زلف پر خم تو نیستی مرا
این کارهای بستهٔ خود برگشادمی ۲

ور بر سرم نبشته نبودی قضای تو
شهری پر از بتان به تو چون اوفتادمی ۳

واکنون چه اوفتاد دل اندر بلای تو
ای کاش ساعتی به جمال تو شادمی ۴

گر بی‌تو خواست بود مرا عمر کاجکی
هرگز نبودمی و ز مادر نزادمی ۵