غزل ۶ - پیر ریاضت ما عشق تو بود، یارا

پیر ریاضت ما عشق تو بود، یارا
گر تو شکیب داری، طاقت نماند ما را ۱

پنهان اگر چه داری چون من هزار مونس
من جز تو کس ندارم پنهان و آشکارا ۲

روزی حکایت ما ناگه به گفتن آید
پوشیده چند داریم این درد بی‌دوا را؟ ۳

تا کی خلی درین، دل پیوسته خار هجران؟
مردم ز جورت، آخر مردم، نه سنگ خارا ۴

آخر مرا ببینی در پای خویش مرده
کاول ندیده بودم پایان این بلا را ۵

باد صبا ندارد پیش تو راه، ورنه
با ناله های خونین، بفرستمی صبا را ۶

چون اوحدی بنالد، گویی که: صبر می‌کن
مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا ۷