غزل ۵ - شب و روز مونس من غم آن نگار بادا

شب و روز مونس من غم آن نگار بادا
سر من بر آستان سر کوی یار بادا ۱

دلش ارچه با دل من به وفا یکی نگردد
به رخش تعلق من، نه یکی، هزار بادا ۲

چو رضای او در آنست که دردمند باشم
غم و درد او نصیب من دردخوار بادا ۳

ز ملامت رقیبان نکند گذار بر من
که بت من از رقیبان به منش گذار بادا ۴

سخن کنار پر خون که مراست هم بگویم
به میان لاغر او، که درین کنار بادا ۵

چو به اختیار کردم، دل و جان فدای آن رخ
گر ازو کنم جدایی، نه به اختیار بادا ۶

به من ای صبا نسیمی، ز بهار دولت او
برسان، که سال و ماهت همه نو بهار بادا ۷

چه کند مرا رقیبش همه سال دور از آن رخ؟
که چو من به درد دوری، همه ساله زار بادا ۸

لب او چو باز پرسد دل عاشقان خود را
دل ریش اوحدی نیز در آن شمار بادا ۹