غزل ۲۵ - به خرابات برید از در این خانه مرا

به خرابات برید از در این خانه مرا
که دگر یاد شراب آمد و پیمانه مرا ۱

دل دیوانه به زنجیر نبستن عجبست
که به زنجیر ببندد دل دیوانه مرا؟ ۲

می بیارید و تنم را بنشانید چو شمع
پیش آن شمع و بسوزید چو ویرانه مرا ۳

همچو گنجیست درین عالم ویران رخ او
یاد آن گنج دوانید به ویرانه مرا ۴

بر میان از سر زلفش کمری می‌بستم
گر بدو دست رسیدی چو سرشانه مرا ۵

هر که خواهد که به دامم کشد آسان آسان
گو: مپندار به جز خال لبش دانه مرا ۶

سرم از شوق و دل از عشق چنین شیفته شد
تا که شد اوحدی شیفته هم خانه مرا ۷