غزل ۲۷ - آخر، ای ماه پری پیکر، که چون جانی مرا

آخر، ای ماه پری پیکر، که چون جانی مرا
در فراق خویشتن چندین چه رنجانی مرا؟ ۱

همچو الحمدم فکندی در زبان خاص و عام
لیک خود روزی بحمدالله نمی‌خوانی مرا ۲

ای که در خوبی به مه مانی چه کم گردد ز تو
گر بری نزدیک خود روزی به مهمانی مرا؟ ۳

دست خویش از بهر کشتن بر کسی دیگر منه
می‌کشم در پای خود چندان که بتوانی مرا ۴

با رقیبانت نکردم آنچه با من می‌کنند
این زمان سودی نمی‌دارد پشیمانی مرا ۵

زین جهان چیزی نخواهم خواستن جز وصل تو
گر فلک یک روز بنشاند به سلطانی مرا ۶

کس خریدارم نمی‌گردد، که دارم داغ تو
زان همی آیم برت، چندانکه می‌رانی مرا ۷

بر سر کوی تو دشواری کشیدم سال‌ها
دور ازین در چون توان کردن به آسانی مرا؟ ۸

در درون پرده‌ای با دشمنان من به کام
وز برون مشغول می‌داری به دربانی مرا ۹

گفته‌ای در کار عشقم اوحدی دانا نبود
چون توانم گفت؟ نه آنم که می‌دانی مرا ۱۰