غزل ۳۱ - چون کژ کنی به شیوه به سر بر کلاه را

چون کژ کنی به شیوه به سر بر کلاه را
زلف و رخ تو طیره کند مشک و ماه را ۱

یزدان هزار عذر بخواهد ز روی تو
فردا که هیچ عذر نباشد گناه را ۲

نشگفت پای ما که بر آید به سنگ غم
زیرت که احتیاط نکردیم راه را ۳

دارم گواه آنکه تو کشتی مرا، ولیک
ترسم که: نرگست بفریبد گواه را ۴

روزی چنان بگریم ازین غم، که اشک من
ز آن خاک آستان بدماند گیاه را ۵

گر بشنود جفا که تو در شهر می‌کنی
خسرو بی‌اغیان نفرستد سپاه را ۶

شد سالها که بندهٔ تست اوحدی، دریغ
کز حال بندگان خبری نیست شاه را ۷