غزل ۳۴ - دراز شد سفر یار دور گشتهٔ ما

دراز شد سفر یار دور گشتهٔ ما
فغان ازین دلی بی‌او نفور گشته ما ۱

به آن رسید که توفان بر آیدم بدو چشم
ز سوز سینه همچون تنور کشته ما ۲

بخواند راوی مستان به صوت داودی
ز شوق او سخن چون زبور گشته ما؟ ۳

چه بودی آنکه چو حوری در آمدی هر دم
به خانهٔ چو سرای سرور گشتهٔ ما؟ ۴

چه بودی ار خبر او همی رسانیدند
به گوش خاطر از خود نفور گشته ما؟ ۵

ز حافظان وفا نیست مشفقی که کند
ملامت دل از کار دور گشتهٔ ما ۶

حدیث ما تو بگوی، اوحدی که مشغولست
به یاد دوست دل با حضور گشتهٔ ما ۷