غزل ۶۳ - حسن خود عرضه کن، ای ماه پسندیده صفات

حسن خود عرضه کن، ای ماه پسندیده صفات
تا شود دیدهٔ ما روشن از آثار صفات ۱

لب لعل و دهن تنگ و خط سبز تو برد
در جهان آب رخ معدن و حیوان و نبات ۲

چشمم از گریه فراتست و رخ از ناخن نیل
تو توانی که به هم جمع کنی نیل و فرات ۳

همچو فرهاد دگر کوه گرفتیم و کمر
در فراق رخت، ای دلبر شیرین حرکات ۴

جز وفاق تو حدیثم نبود وقت نشو
جز وفای تو به یادم نبود روز وفات ۵

سیم اشک من از آن نقد روانست، که گشت
لب لعل تو محصل، خط سبز تو برات ۶

هر چه گویی بتوانم، مگر از روی تو صبر
و آنچه خواهی بکنم، جز به فراق تو ثبات ۷

نیک درویشم و در حسن زکاتی هم همست
بده، ای محتشم حسن، به درویش زکات ۸

کردم اندیشه که آن روز کجا دانم رفت؟
گر بیابم ز کمند سر زلف تو نجات ۹

اوحدی داد تو از شاه بخواهد روزی
که بگردد به فراق رخ زیبای تو مات ۱۰