غزل ۸۹ - روزه‌داران را هلال عید ابروی شماست

روزه‌داران را هلال عید ابروی شماست
شب نشینان را چراغ از پرتو روی شماست ۱

ماه زنگی نسبت رومی رخ شاهی نسب
بنده آن چشم ترک و زلف هندوی شماست ۲

مشک چینی را ز غیرت بر نمی‌آید نفس
زان دم عنبر، که در دام دو گیسوی شماست؟ ۳

این که می‌آید دم صبحست یا باد ختن؟
یا نسیم روضهٔ فردوس؟ یا بوی شماست؟ ۴

از بهشت ار شاهدی خیزد شما خواهید بود
در جهان ار جنتی باشد سر کوی شماست ۵

سوختیم از مهرتان، هم سایه‌ای می‌افگنید
کندرین همسایه میل خاطری سوی شماست ۶

حال محنت‌های من محتاج پرسیدن نبود
محنت ما را، که خواهد بودن، از خوی شماست ۷

تا ز دست آن سر زلف چو چوگان زخم خورد
این دل آشفته سرگردان تراز گوی شماست ۸

بر دو رویم سال و مه این اشک خون رفتن روان
از دو رویی کردن دل‌های چون روی شماست ۹

گر کشیدم در کنار، از لاغری نتوان شناخت
کین تن باریک من، یا حلقهٔ موی شماست ۱۰

اوحدی را دل ز سنگ انداز دوری خسته شد
باز پرسیدش، که آن مسکین دعاگوی شماست ۱۱