غزل ۱۰۶ - حسن خوبان عزیز چندانست

حسن خوبان عزیز چندانست
که رخ یوسفم به زندانست ۱

باش، تا او به تخت مصر آید
که بخندد لبی که خندانست ۲

بگذارد ز دل زلیخا را
گر چه مانند سنگ و سندانست ۳

گر چه باشد به شهر او راهت
مرو آنجا، که شهر بندانست ۴

آن یکی را، که وصف می‌گویم
گر ببینی هزار چندانست ۵

یاد آن زلف و یاد آن رخسار
داروی جان دردمندانست ۶

طلب او ز ما کنید، که او
بعد ازین همنشین رندانست ۷

مپسند آبروی خویش، که دوست
دشمن خویشتن پسندانست ۸

از لب دیگری حدیث مگوی
کاوحدی را لبش بد ندانست ۹