غزل ۱۱۲ - آن بت وفا نکرد، که دل در وفای اوست

آن بت وفا نکرد، که دل در وفای اوست
و آن یار سر کشید که تن خاک پای اوست ۱

گر زانکه عاشقی به مثل خاک دوست شد
ما خاک آن سگیم که پیش سرای اوست ۲

سازی ندیده‌ایم و نوایی ازو، مگر
ساز غمش، که خانهٔ ما پرنوای اوست ۳

در دیده کس نیامد و دل یاد کس نگردد
تا دل مقام او شد و تا دیده جای اوست ۴

در عشق او چگونه توان داشت زر دریغ؟
چون سر که می‌کشیم به دوش از برای اوست ۵

ما را بدان مشاهده میل خطا نرفت
آن کس که این مشاهده کرد این خطای اوست ۶

دل رفته را به تیغ چه ترسانی؟ ای رقیب
دردش پدید کن تو، که این خود دوای اوست ۷

بگذار تا چو شمع بسوزد وجود من
زیرا که روشنایی من در فنای اوست ۸

یارب، مساز منزل او جز کنار من
کان منزلت نه لایق بند قبای اوست ۹

هر کس هوای خوبی و رای کسی کند
ما را نبود رای، و گر بود رای اوست ۱۰

تا اوحدی مجال سگ کوی دوست یافت
در هر محلتی که رود ماجرای اوست ۱۱