غزل ۱۱۶ - در گمانی که: به غیر از تو کسی یارم هست؟

در گمانی که: به غیر از تو کسی یارم هست؟
غلطست این، که به غیر از تو نپندارم هست ۱

حیفت آمد که: دمی بی غم هجران باشم
زانکه امید به وصل تو چه بسیارم هست! ۲

آخر، ای باد، که داری خبر از من تو بگوی:
گر شنیدی که به جز فکرت تو کارم هست؟ ۳

گر بغیر از کمر طاعت او می‌بندم
بر میان کفر همی بندم و زنارم هست ۴

در نهان چارهٔ بند غم او می‌سازم
با کسی گر سخنی نیز به ناچارم هست ۵

گفت: بیخت بکنم، گر گل وصلم جویی
بکند بیخ من آن دلبر و اقرارم هست ۶

زر طلب می‌کند آن ماه و ندارم زر، لیک
تن بی‌زور و رخ زرد و دل زارم هست ۷

گرچه از چشم بینداخت مرا یار، هنوز
گوش بر مرحمت و چشم به دیدارم هست ۸

نار آن سینه و سیب زنخ و غنچهٔ لب
به من آور، که دلم خستهٔ بیمارم هست ۹

سر آن نیست مر کز طلبش بنشینم
تا توان قدم و قوت رفتارم هست ۱۰

اوحدی وار ز دل بار جهان کردم دور
به همین مایه که: پیش در او بارم هست ۱۱