غزل ۱۱۷ - پیداست حال مردم رند، آن چنان که هست

پیداست حال مردم رند، آن چنان که هست
خرم دلی که فاش کند هر نهان که هست ۱

می‌خواره گنج دارد و مردم بر آن که: نه
زاهد نداشت چیزی و ما را گمان که هست ۲

مؤمن ز دین برآمد و صوفی ز اعتقاد
ترسا محمدی شد و عاشق همان که هست ۳

سود جهان به مردم عاقل بده، که من
از بهر عاشقی بکشم هر زیان که هست ۴

خلقی نشان دوست طلب می‌کنند و باز
از دوست غافلند به چندین نشان که هست ۵

ای محتسب، تو دانی و شرع و اساس آن
قانون عشق را بگذار آن چنان که هست ۶

ای آنکه یاد من نرود بر زبان تو
از بهر یاد تست مرا این زبان که هست ۷

نامرد را مراد بهشتست ازان جهان
ما را مراد روی تو از هر جهان که هست ۸

گر گفته‌اند: نیست مرا با تو دوستی
مشنو ز بهر من سخن دشمنان، که هست ۹

بیچاره آنکه خاک کف پای دوست نیست
ای من غلام خاک کف پای آن که هست ۱۰

آشفته را گواه نباشد به عاشقی
زنگ رخش ز دور ببین و بدان که هست ۱۱

گر زانکه اوحدی سگ تست، از درش مران
او را بهر لقب که تو دانی بخوان که هست ۱۲