غزل ۱۲۲ - ای دل، از هجران او زارم همی باید گریست

ای دل، از هجران او زارم همی باید گریست
تر ک خفتن کن، که بیدارم همی باید گریست ۱

در بلا پیوسته یارم بوده‌ای، امروز نیز
یاریی‌ده، کز غم یارم همی باید گریست ۲

بار دیگر بر دل ریش منست از هجر او
آن چنان باری که صد بارم همی باید گریست ۳

خار و خون می‌دارم اندر دل ز چشم مست او
با دل پرخون و پرخارم همی باید گریست ۴

چاره کردم تا: دلش بر من بسوزد ساعتی
چون نمی‌سوزد، به ناچارم همی باید گریست ۵

طالعی دارم، که بر من خار گرداند سمن
بر چینین طالع، که من دارم، همی باید گریست ۶

دوری از دلدار بد کارست و من خود کرده‌ام
لاجرم هم خود بدین کارم همی باید گریست ۷

آخر، ای چشم، این چه توفانست؟ خونم ریختی
اندکی کمتر، که بسیارم همی باید گریست ۸

چند شب چون دیگران نالیدم از هجرش، کنون
چند روزی اوحدی‌وارم همی باید گریست ۹