غزل ۱۲۸ - ای آنکه پیشهٔ تو به جز کبر و ناز نیست

ای آنکه پیشهٔ تو به جز کبر و ناز نیست
چون قامت تو سرو سهی سرفراز نیست ۱

روشن دل کسی که تو باز آیی از درش
تاریک دیده‌ای که بر وی تو باز نیست ۲

راهی که سر به کوی تو دارد حقیقتست
عشقی که مرد را به تو خواند مجاز نیست ۳

هر خسته را که کعبهٔ دل خاک کوی تست
گو: سعی کن، که حاجت راه حجاز نیست ۴

تن در نماز و روی به محرابها چه سود؟
چون روی دل به قبله و دل در نماز نیست ۵

عیبم کنند مردم زاهد ز عشق، لیک
در زاهدان صومعه چندین نیاز نیست ۶

آنکس نریزد این همه اشک چو خون ز چشم
رازش ز چشم خلق مپوشان، که راز نیست ۷

ای اوحدی، مرو ز پی چشم مست او
بنشین، که روز فتنه به از احتزاز نیست ۸

گر بخت یار می‌شود از کس مدد مخواه
بر خوان عشق حاجت دست دراز نیست ۹