غزل ۱۲۹ - هم خانه‌ایم، روی گرفتن حلال نیست

هم خانه‌ایم، روی گرفتن حلال نیست
ناگفته پرسشی، که سخن را مجال نیست ۱

گفتی: بسنده کن به خیالی ز وصل ما
ما را بغیر ازین سخنی در خیال نیست ۲

گر ماه صورت تو ببیند، به صدق دل
خود معترف شود که: درو این کمال نیست ۳

در پرده‌ای و بر همه کس پرده می‌دری
با هر کسی و با تو کسی را وصال نیست ۴

مشکل در آن که: وصل تو ممکن نمیشود
ورنه به ممکنات رسیدن محال نیست ۵

لالند عارفان تو از شرح چند و چون
از معرفت خبر نشد آنرا که لال نیست ۶

پرسیده‌ای که: آنچه طلب میکنی کجاست؟
از من خبر مپرس، که جای سال نیست ۷

ای اوحدی، چو این دگران سر دوستی
با دیگری مگوی، که ما را به فال نیست ۸

گر مدعی سماع حدیثت نمی‌کند
دل مرده را سماع نباشد، که حال نیست ۹