غزل ۱۳۸ - مگر پیر سجاده حالی نداشت؟

مگر پیر سجاده حالی نداشت؟
کزین خلق و کثرت ملالی نداشت؟ ۱

ازین دام نام و ازین چاه جاه
به بالا نیامد، که بالی نداشت ۲

به آخر بداند خداوند لاف
که: در سر بغیر از خیالی نداشت ۳

چه گویی که: صوفی نخوردست می؟
که از بیم مردم مجالی نداشت ۴

خوشا! وقت آزادهٔ فارغی
که با کس جواب و سؤالی نداشت ۵

شکم بنده حال دهن بستگان
چه داند؟ چو این روزه سالی نداشت ۶

ز درد جدایی چه نالد کسی؟
که با نازنینی وصالی نداشت ۷

کمال خود آن کو ز صورت شناخت
بر اهل معنی کمالی نداشت ۸

دلی یافت خط نجات از بلا
که بر چهره زین رنگ خالی نداشت ۹

درین ملک مردی نشد پای بند
که چون اوحدی ملک و مالی نداشت ۱۰