غزل ۱۴۰ - تا لعل باده رنگ تو شکرفروش گشت

تا لعل باده رنگ تو شکرفروش گشت
باور مکن که: هیچ دلی گرد هوش گشت ۱

برخاستی که: زهر جدایی دهی بما
بنشین، که آن به یاد تو خوردیم و نوش گشت ۲

دل خود تمام سوخته شد، جان خسته بود
او نیز هم به آتش دل نیم جوش گشت ۳

دیشب در اشتیاق تو، ای آفتاب رخ
از غلغلم رواق فلک پر خروش گشت ۴

از آب دیده راز دلم خواست فاش شد
شب تیره بود، ظلمت او پرده پوش گشت ۵

در آرزوی آنکه حدیث تو بشنود
چشمی، که بی‌تو گریه همی کرد، گوش گشت ۶

گر اوحدی به هوش نیاید، عجب مدار
بلبل چو گل بدید نخواهد خموش گشت ۷