غزل ۱۴۵ - آن ستمگر، که وفای منش از یاد برفت

آن ستمگر، که وفای منش از یاد برفت
آتش اندر من مسکین زد و چون باد برفت ۱

او به بغداد روان گشت و مرا در پی او
آب چشمست که چون دجلهٔ بغداد برفت ۲

گر چه می‌گفت که: از بند شما آزادم
هم‌چنان بندهٔ آنیم، که آزاد برفت ۳

او چو برخاست غم خود به نیابت بنشاند
تا نگویی که: سپهر از بر بیداد برفت ۴

از من خسته به شیرین که رساند خبری؟
کز فراق تو چها بر سر فرهاد برفت! ۵

پیش ازین در دل من هر هوسی بگذشتی
دل بدو دادم و دانم همه از یاد برفت ۶

اوحدی، از غم او ناله نمی‌باید کرد
سهل کاریست غم ما، اگر او شاد برفت ۷