غزل ۱۵۱ - ترک من ترک من خسته‌دل زار گرفت

ترک من ترک من خسته‌دل زار گرفت
شد دگرگونه دگری یار گرفت ۱

این که در کار بلای دل ما می‌کوشید
اثر قول حسودست که برکار گرفت ۲

دل من آینهٔ صورت او بود و ز غم
آه می‌کردم و آن آینه زنگار گرفت ۳

نه عجب خرقهٔ پرهیزم اگر پاره شود
بدرد دامن هر گل که درین خار گرفت ۴

گر ز خاک در او میل سفر می‌نکنم
نبود بر من مسکین، که گرفتار گرفت ۵

بوی این درد، که امسال به همسایه رسید
ز آتشی بود که در خرمن من پار گرفت ۶

ای صبا، از چمن وصل نسیمی برسان
که ازین خانهٔ تنگم دل بیمار گرفت ۷

با دل فارغ او زاری من سود نداشت
گر چه سوز سخنم در در و دیوار گرفت ۸

اوحدی خوار گرفت از غم و من می‌گفتم:
خوار گردد که سخن‌های چنین خوار گرفت ۹