غزل ۱۶۴ - ای ماه سر نهاده از مهر بر زمینت

ای ماه سر نهاده از مهر بر زمینت
صد مشتری درخشان از زهرهٔ جبینت ۱

کار تو دل فروزی، شغل تو دیده دوزی
دین تو بنده سوزی، ای من غلام دینت ۲

هر چنبری چو ماری، هر شقه‌ای تتاری
هر حلقه زنگباری، از طره بر جبینت ۳

غم نیست گر شد آبم، یا هجر داد تابم
از بوسه گر بیابم، دستی بر آستینت ۴

سحرست و بی‌وفایی، این حسن و دلربایی
ختم آن گر نمایی، بر خاتم جبینت ۵

زان دست پاک طاهر، نور نگار ظاهر
ای زینت جواهر، زان ساعد سمینت ۶

خود را زمن چه پوشد؟ جام صفا چو نوشد؟
در یاس من چه کوشد؟ روی چو یاسمینت ۷

آشوب عقل و جانی، آرایش جهانی
چون ماه آسمانی، ای آسمان زمینت ۸

گر چه ز خوب چهری، چون اختر سپهری
با دیگران به مهری، با اوحدیست کینت ۹