هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق خود سخن میگوید. او با استفاده از تشبیهات و استعارات زیبا، مانند مقایسه موهای معشوق با شب تیره و چهرهاش با ماه نو، عشق و شیفتگی خود را بیان میکند. همچنین، شاعر از تأثیرات عمیق معشوق بر خودش، مانند شکسته شدن دلش و سکوت طوطی در برابر زیبایی او، سخن میگوید.
رده سنی:
16+
این متن شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و استفاده از تشبیهات و استعارات پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد.
غزل ۱۶۷ - ای شب تیره فرع گیسیویت
ای شب تیره فرع گیسیویت
اصل کفر از سیاهی مویت ۱
مه ز دیوان مهر خواسته نور
وجه آن گشته روشن از رویت ۲
بیسخن دم ببسته طوطی را
شیوهٔ شکر سخن گویت ۳
مشک را در فکنده خون به جگر
نکهت زلف عنبرین بویت ۴
خورده چوگان طعنه سیب بهشت
از زنخدان گرد چون گویت ۵
از طراوت بیتر زده
ماه نو را کمان ابرویت ۶
اوحدی را ز زلف بشکسته
تیزی چشم و تندی خویت ۷
اصل کفر از سیاهی مویت ۱
مه ز دیوان مهر خواسته نور
وجه آن گشته روشن از رویت ۲
بیسخن دم ببسته طوطی را
شیوهٔ شکر سخن گویت ۳
مشک را در فکنده خون به جگر
نکهت زلف عنبرین بویت ۴
خورده چوگان طعنه سیب بهشت
از زنخدان گرد چون گویت ۵
از طراوت بیتر زده
ماه نو را کمان ابرویت ۶
اوحدی را ز زلف بشکسته
تیزی چشم و تندی خویت ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۴۵۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۶۶ - بد میکنند مردم زان بیوفا حکایت
گوهر بعدی:غزل ۱۶۸ - بیا، که دیدن رویت مبارکست صباح
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
