غزل ۱۶۸ - بیا، که دیدن رویت مبارکست صباح

بیا، که دیدن رویت مبارکست صباح
بیا، که زنده به بوی تو می‌شوند ارواح ۱

تویی، که وصل تو هر درد را بود درمان
تویی، که نام تو هر بند را بود مفتاح ۲

فروغ روی تو بر جان چنان تجلی کرد
که بر سواد شب تیره پرتو مصباح ۳

به راستی که: نظیرت کجا به دست آرد؟
هزار سال گر افاق طی کند سیاح ۴

من از شریعت عشق تو دارم این فتوی
که می پرستی و رندی و عاشقیست مباح ۵

صلاح ما همه در گوشهٔ خراباتست
چرا ملامت ما می‌کنند اهل صلاح؟ ۶

سزد که خار خورند از رخ تو گل رویان
که بلبلیست تو را همچو اوحدی مداح ۷