غزل ۱۶۹ - روزم خجسته بود، که دیدم ز بامداد

روزم خجسته بود، که دیدم ز بامداد
آن ماه سرو قامت بر من سلام داد ۱

ماهی فکند سایه؟ اقبال بر سرم
کز نور روی خویش به خورشید وام داد ۲

حوری که در مششدر خوبی جمال او
نه خصل و پنج مهره به ماه تمام داد ۳

چشمش مرا بکشت، چه آرم به زلف دست؟
سلطان گناه کرد، چه خواهم ز عام داد؟ ۴

جایی که دام و دانه شود خال و زلف او
آن مرغ زیرکست که خود را به دام داد ۵

هر کس که کرد با سر زلفش تعلقی
زحمت کشد ز دل، که به سودای خام داد ۶

خاک کسی شدیم که بر خاک کوی خویش
ما را رها نکرد و سگان را مقام داد ۷

گفتم که: کام دل ز لبانش طلب کنم
عقل این سخن شنید و برمن پیام داد: ۸

کای اوحدی، به گرد چنین آرزو مگرد
کان سنگدل بکس نشنیدم که: کام داد ۹